ALDERAKETARENGATIK
Hau herrialde ezezagun bat zen,
eta bertako erregeak egun baten esnatzean
zoriontsu ez zela ikusi zuen.
Izututa, bere oheko borlatik tiratu
eta tinbrearen oihartzuna jauregiko azken txokoraino sartu zen.
Idazkariak berehala heldu ziren.
Euren artean hitz egin zuten
eta denak lanean hasi ziren.
Erregeak ekialde urrunera bidaiatu zuen
eta itxaropenaren ibilbide enigmatikoan zehar
dena posible den hiriraino desbideratu zen.
Non arazoak pentsatzearekin soilik konpontzen diren.
Baina ez zuen ezertarako balio izan.
Erregearen izpirituak gero eta ahulago jarraitzen zuen.
Estatu kontuak mugarik gabe atzeratu ziren.
Eta txanbelanak artista ospetsuenak elkartu zituen.
Erregeak sarerik gabeko salto hirukoitza ikusi zuen
komiko ospetsuenak,
eta bere burua lehoi gosetu
baten ahutzen artean ezkutatu zuen hezlearen ausardia.
Baina dena alferrikakoa izan zen.
Erregeak zoriontasuna bere ondotik urrunduz sentitzen zuen.
Bere izaera ozpindu egin zen
eta bere betiko lagunek
bizkarra eman zioten.
Baina gau batean konponbidea begiztatu zuen.
Eta txambelanari deitu zion, garrasi bat eginez
jada oihu egin gabe hitz egitea ere ahaztuta zuelako.
Eta gizon krudelenak deituak izan ziren.
Ezbehar garaietan harrien azpian
ere hazten diren horiek.
Eta gizakiak ikusi dituen krimen handienak
burutu dituztenak.
Munduak arnasari eutsi zion.
Orduan, errugabeen zaratak
euren belarri gaiztoetara heltzen ziren bitartean,
erregeak leherketa erraldoiak
zerumuga estaltzen ikusi zuen.
Eta harritu zen, hortik hasi ez izateagatik.
Eskurago zuenetik.
Lortu zuela zekielako.
Eta berriro egin zuen barre.
Erregea zoriontsua zen berriro.
Alderaketarengatik.
Eta gainera, beste alde batetik, finantzak gehitu zituen,
gure zoriontasunari, nire iritziz, gauza bat falta zaio,
alderaketaren plazerra,
zorigabeen ikuskizunetik soilik sor daitekeen plazerra.
Sadeko Markesa, Sodomako 120 Jardunaldiak.