Mundu zabaleko amatxirik aspergarriena daukat.
Bakarrik hemen jada ez dauden pertsonetaz hitz egiten du.
Haien argazkiekin bildumak egiten ditu ere.
Beti grisak dira.
Eta ez dizkizu koloreztatzen uzten.
Greta.
Ez da hori egiten maite genituen zendutakoekin.
Amatxik gauza benetan zaharrak dauzka,
eta izenez beteriko notatxo sekretuak ezkutatzen ditu.
Ea aurkitu dezakedan...
Greta!
Eta ondoren beti esaten du...
Maitia, zaharkin bat dela.
Ongi zaindu behar dituzu hauek ni hemen egonen ez naizenerako.
Hori da amatxik beti gogoan daukana.
Beti dauzkat munduko ideia ikaragarri eta dibertigarrienak.
Ez kezkatu amatxi! Ospitalera eramaten zaitugu, hobeto jartzeko.
Min handia daukazu?
Esan dugun bezala,
zure kuluxkaren ordua da.
Agian sinpleki ezinezkoa da amatxirekin zerbaitetan jolastea.
Ala...ez?
Gure gonbidatu preziatuak, amatxi jada oso zaharra zen.
Beti etxean zegoen, eta tea edan ohi zuen.
Soilik noizbehinka kontatzen zituen istorioak,
baina beti hileten ingurukoak.
Beti ziurtatzen zuen dena garbi eta txukun zegoela.
Bera hemen egonen ez zenerako.
Eta orain, behingoz lortu egin du. Zendu da.
Orain denak triste egon behar zarete, eta amatxiren inguruan zerbait esan.
Gure amatxi oso zuhurra zen. Ez zuen inoiz dirurik xahutzen.
Bai, izozkietarako ere ez.
Gure amatxiri batzuetan usain berezi xamarra zerion.
Zuk ez duzu sudurrik! Nola usaindu dezakezu hori?
Ez eztabaidatu, ez da horrelakorik egiten hiletetan.
Gure amatxik bakarrik goxoki likatsuak zeuzkan, zapore garratzadunak.
Gure amatxik ez zuen sekula irri egiten. Uste dut ez zekiela nola egin.
Gure amatxi zinez aspergarria zen.
Bai, baina orain benetan hilda dago.
Greta!
Nire... nire hiletaren itxura egiten ari zara?
Bai! Eta guztiak hemen daude, zuregatik!
Matrioxka familia osoa, eta lehoi eta hondeamakina.
Zinez itsusia naizela usteko duzu lurperatu nahi banauzu.
-Hain txarra da norbait lurperatzea? -Bai!
Ez, baina ez dakizu benetan zer den.
Bai, jada badakit asko.
-Eta badakit hildakoek ezin dutela solastu. -Greta!
-Amatxi, segi horrela. -Itxoin.
-Hildakoak ez daude horrela. -Benetan?
Amatxi, isil-isilik egon behar zara.
Amatxi?
Bai, hilda nago orain, eta hildakoek ez dute hitz egiten.
Baina entzun ahal didazu, ezta?
Ez, ezin dizut gehiago entzun.
Eta ezin nauzu ezta ikusi ere egin?
Hori da. Ezin zaitut gehiago ikusi.
Ezer ez?
Amatxi, hori oso tristea da.
Tira, ez da osoki egia nire osotasun guztia betirako joan dela.
Beraz, zer dago oraindik?
Umm... hori da, oroitzapenak.
-Eta non gordetzen ditut horiek? -Kar-kar. Laztana, zure buruan.
-Nire oroitzapen batzuk dituzu, ezta? -Arratsaldeko kuluxkenak?
Uste dut hoberen bat bururatuko zaizula.
Ni zuretzat sukaldatzen, adibidez. Oroitzen zara?
Bai! Zure sagar-pastela. Oso goxoa zegoen, uste dut baietz.
Edo nola ematen genien jatekoa ahuntz txikiei?
Edo nola jotzen nuen akordeoia?
-Zer da hori, akordeoia? -Ez dakizu ala?
Eta gure artean oroitzapen berri bat sortzen badugu?
Ez gara gehiago triste egon behar.
Amatxi geratuko da gurekin behintzat pixka bat gehiago.
Maite Ibarra www.subtitulam.com